පරුවා ජාතකය

පරුවා ජාතකය

ඈත අතීතයේ, රජදහනක සුවහසක් ජනතාවගේ සිත් සතුටින්, සැනසීමෙන් පිරිපුන්ව වාසය කළා. ඒ රජධානිය පාලනය කළේ ධර්මිෂ්ඨ, දයාබර රජෙක්. ඔහුගේ මාලිගාව අසල පිහිටි මහා වනයක, ගංගාවන් ගලා හැලෙන, මල් පල දරන ගස් කොළන්ගෙන් පිරිපුන් රමණීය පරිසරයක, පරුවෙකුගේ ස්වරූපයෙන් බෝසතා උපත ලැබුවා. ඔහු ඉතා සුන්දර, සුදු පැහැති, ශක්තිමත් පරවියෙක්. ඔහුගේ සිරුරෙන් නිකුත් වූයේ මෘදු, සිහිල් ආලෝකයක්. ඔහු ජීවත් වූයේ තම පවුල සමග, එකමුතුව, සතුටින්. ඔහුගේ ගුණවත්කම, ධෛර්යය, අනුකම්පාව යන ගුණාංග නිසා ඔහු සෙසු සතුන් අතර ඉතා ජනප්‍රිය වුණා. ඔහු සෑම විටම සෙසු අයට උපකාර කිරීමට, ඔවුන්ගේ දුක්ඛ කරදර වලදී පිහිට වීමට සූදානමින් සිටියා.

එක් දිනක්, මහා වනයේ දරුණු ගින්නක් ඇති වුණා. සුළඟට හසුව ගිනිදැල් වේගයෙන් පැතිරෙන්නට වුණා. සතුන් සියලු දෙනා භීතියෙන්, කලබලයෙන් පලා ගියහ. ගින්නෙන් මිදීමට තැත් කළ බොහෝ දෙනෙක් මාර්ගය අහිමි වී, අසරණ වුණා. ගිනිදැල් සත්වයන්ගේ ජීවිතයද, ඔවුන්ගේ වාසස්ථානද ගිලගන්නට විය. ගින්නෙන් නැගෙන දුම් රොටු අහස කළු කර, හුස්ම ගැනීමට පවා අපහසු තත්ත්වයක් උදා කළා. සතුන්ගේ අසරණ කෑගැසීම්, වේදනාබර හඬවල් වනය පුරා පතුරුවා හැරියා. මේ අතර, අප බෝසතා වූ පරුවා, තම පවුල සමග උසම ගසක අත්තක රැඳී සිටියා. ගින්නෙන් මිදීමට මාර්ගයක් නොමැතිව, ඔහු තම පවුල දෙස බලමින් සිටියා. ඔහුගේ හදවත කරුණාවෙන්, දයාබර හැඟීම්වලින් පිරි ඉතිරී ගියා. ඔහු තම පවුලේ ආරක්ෂාව ගැන සිතුවා, නමුත් ඒ සමඟම, වනය තුළ සිටින අසරණ සෙසු සතුන් ගැනද ඔහුට සිහිපත් වුණා.

ගින්නෙන් මුදා ගැනීමට මගක් සොයමින් සිටින විට, බෝසතාට අදහසක් පහළ වුණා. ඔහු තම පවුලට කියා සිටියා, 'මා ළඟට එන්න. අප එකට එක්වී, ගින්නෙන් මිදීමට උත්සාහ කරමු.' ඔහු තම පවුලට ධෛර්යය දුන්නා. අනතුරුව, ඔහු තම පියාගේ, මවගේ, සහෝදර සහෝදරියන්ගේ හිස මතට නැග, තම පියාගේ, මවගේ, සහෝදර සහෝදරියන්ගේ හිස මතට නැග, තම පවුලේ සියලු දෙනාගේ බර දරාගෙන, මහත් ධෛර්යයකින් ගුවන් ගත වුණා. ගින්නෙන් ඈතට, ආරක්ෂිත ස්ථානයක් කරා පියාඹා යාමට ඔහු තීරණය කළා. ඔහු තම පවුලට මග පෙන්වමින්, 'අප බිය නොවිය යුතුයි. ධෛර්යය සමග, අපට මේ අභියෝගය ජයගත හැකියි.' ඔහු පියාඹන විට, ගින්නෙන් අසරණ වූ සෙසු සතුන් දෙස ඔහුට පෙනුනා. ඔවුන්ගේ අසරණ කෑගැසීම් ඔහුගේ හදවතට තදින්ම දැනුණා. ඔහු තීරණය කළා, තමන්ට හැකි පමණින් ඔවුන්ටද උපකාර කිරීමට.

බෝසතා, තම පවුලට මග පෙන්වමින්, ආරක්ෂිත ස්ථානයකට ළඟා වුණා. එහිදී, ඔහු තම පවුලට සැනසීමක් ලබා දුන්නා. නමුත් ඔහුගේ සිත තවමත් ගින්නෙන් අසරණ වූ සෙසු සතුන් ගැන කම්පා වෙමින් තිබුණා. ඔහු නැවතත් ගිනි අවුළු පැවති වනය දෙසට පියාඹා ගියා. ගින්නෙන් බේරීමට උත්සාහ කරන සතුන් ඔහුට හමු වුණා. ඔහු ඔවුන්ට කියා සිටියා, 'බිය නොවන්න! මා ළඟට එන්න. මා ඔබට මග පෙන්වන්නම්.' ඔහු තමන්ගේ ශක්තියෙන්, ධෛර්යයෙන්, ඔවුන්ව ආරක්ෂිත ස්ථානයකට රැගෙන ගියා. මේ ආකාරයෙන්, බෝසතා, තම ජීවිතය පවා අවදානමට ලක් කරමින්, අසරණ සතුන්ට උපකාර කළා. ඔහු තම පියා, මව, සහෝදර සහෝදරියන්ව මුලින්ම ආරක්ෂා කළත්, ඉන් පසු ඔහු සෙසු අයටද උපකාර කළා. ඔහු අවසානයේදී, ඉතා වෙහෙසට පත් වුවත්, සතුටින්, තෘප්තියෙන් සිටියා. ගින්න නිවා ගිය පසු, ඔහු තම පවුල සමග නැවතත් සාමයෙන් ජීවත් වුණා. ඔහුගේ ගුණවත්කම, ධෛර්යය, අනුකම්පාව ගැන සියලු සතුන් අතර ප්‍රසිද්ධියක් ලැබුවා.

මේ කතාවෙන් අපට ලැබෙන පාඩම නම්, අපගේ යුතුකම ඉටු කිරීම, අපගේ ආදරණීයයන් ආරක්ෂා කිරීම, නමුත් ඒ සමඟම, අසරණ සෙසු අයටද උපකාර කිරීමයි. ධෛර්යය, අනුකම්පාව, සහ ස්වයං-පූජාව යන ගුණාංග අපගේ ජීවිතයේ ඉතා වැදගත් බවත්, ඒවා අපට මහත් සතුටක්, තෘප්තියක් ලබා දෙන බවත් මේ කතාවෙන් පැහැදිලි වෙනවා.